WHY SHOULDN'T I ASK FOR MORE?
Particularly because, I have Four-Four. :D

And maybe hindi pa 'to yung tamang oras na gumawa ng ganito. Maybe ang uncalled for -- na hindi kailangang magdrama and all. Maybe, maybe hindi ko dapat pinopost ito sa public. HAHA! Kasi oo nga naman, gaya ng sabi ni Therese Manuel: "Wag munang magpaka-emo. Grumaduate muna tayo!"

Pero, alam mo yung epiphanies? Parang ganun yung nangyari sa'kin. Bigla ko lang naisip na magblog about sa Four-Four. :)

Pero kasi naniniwala ako na hinding hindi pwedeng maassociate ang Four-Four sa kahit anong negativity. I promise not to be emo. This wouldn't be emo.

And now I'm at a loss for words. 'Yung feeling na hindi ko alam kung san ako magsisimula. Parang, nafifill ako ng some happy feeling and wala, blank.

Four-Four makes staying in the Activity Room and skipping recess so worthwhile. Pag kasama ko kayo, pag magkasama lahat tayo, wala nakong pakialam sa kahit anong kailangan ko. HAHAHA! And kahit uhaw na uhaw nako dahil natuyo ako sa kakaiyak, hinding hindi ko kayang lumabas ng Act. Room dahil ayokong mamiss ang kahit isang segundo nung "bonding whatever" natin.

Dati iniisip ko na magiging masaya lang tayo pag nakakita tayo ng ibang taong nakakaintindi sa'tin. Pero alam nyo, narealize ko na hindi lang din pala yun ganun. Naprove niyo, naprove natin na hindi lang ganun yun. Kasi ewan ko, narealize ko na enough na yung presence nyo para pasiyahin ako. Kahit na di ko nagagawang ikwento yung lahat, basta andyan kayo swear napapasaya nyo ako.

Pano ba yan, magagaling tayong lahat sa puzzles. Mabilis kasi nating nabubuo ang araw ng isa't isa. HAHAHA! Okay labo.

So yun. Gusto ko kayong pasayahin gaya ng pagpapasaya nyo sakin.

Bottomline: Super duper duper duper duper duper LOVE ko ang Four-Four. :) hindi ko na kailangang iexplain yun noh? :)